• WaW

     WaW

    [We are Woman]

    Thierry Smits / Cie Thor

    Van een voetbalkleedkamer tot een heksensabbat, van een oersaai uniform tot een kakelbonte bende; dit is een speels en bevrijdend parcours waar een groepje mannen, aanvankelijk druk doende over mannelijke clichés, de nooduitgang vindt in hun zoektocht naar het vrouwelijke.

    Denkers van de gendertheorie, waarmee je conservatieven en reactionairen de gordijnen injaagt, hebben ons beeld over de mens sterk veranderd. We zijn niet meer op dezelfde manier man en vrouw. En we leerden dat er tussen deze twee ijkpunten erg veel nuances en mogelijkheden kunnen zijn.

    Het nieuwe werk van Thierry Smits wil deze piste onderzoeken met een groep van 11 dansers – dezelfde ploeg die Anima Ardens heeft gecreëerd. Oorspronkelijk als normaal beschouwd in één van de meest karikaturale viriele activiteiten – voetbal – ontdoen ze zich langzaam maar zeker van hun gebaren en mannelijke toebehoren om te onderzoeken wat vrouw worden is. Het gaat er niet zozeer om de gekunsteldheid van een travestiet te evenaren, maar om, elk voor zich, zijn vrouwelijke ego te vinden. Zoals je je alter ego zoekt en vindt. Binnen dat vrouwelijke gaat hij het onterende beeld van de heks onderzoeken (het uitgevonden fantasme dat vrouwen verengt tot slavinnen, beeld dat ontstond aan het begin van het kapitalisme) doorheen een beweging die de scène – van het prozaïsche naar het ritueel, van de kledingkast naar de totem –, maar ook de verschijningsvormen van het lichaam doet veranderen.

    Want over het vrouwelijke spreken vandaag komt ook neer op spreken over het zorgende, het verzorgen van de andere, over toewijding – zonder neerbuigend te worden. Voor een mannelijke danser komt het erop neer een ingebeeld lichaam uit te vinden: met andere heupen en andere heupzwaaien, zonder extern geslachtsorgaan, met de idee van menstrueren, zwanger kunnen worden, borstvoeding geven… Het komt erop neer om bij beweging op andere plekken te volharden. Het komt erop neer te werken aan de kracht om te dragen, niet om gedragen te worden. En als je dan toch wil weten wat interessant is aan de clichés: het komt erop neer dat als je gaat van het sterke geslacht naar wat men als het mooie geslacht beschouwt, je een ideaal van macht verlaat voor een esthetische waarde, kortom, de oorlog weigeren om kunst te waarderen.

previous
dezoom next
show