V.-Nightmares / ICE

Synopsis

V.-Nightmares gaat als tableau in vier tijden doorheen de cyclus van de jaargetijden en van het leven, en stelt ons vragen over het verglijden van de tijd en de aanwezigheid van de dood. Een leven van bewegende schouwspelen en veelvoudige esthetische confrontaties, waar de jaargetijden – elk op hun eigen manier en tegen Vivaldi’s Vier Jaargetijden in – de grenzen onderzoeken tussen dans en performance.

Coda van V.-Nightmares, ICE is wit zoals sneeuw. En zwart zoals de dood. Het winters ijs is hier alomtegenwoordig. Deze transcendeert het uiterste lichaam van de dood in een ziekelijk genot, beklemtoond door het hevige expressionisme van een contrast van heet en koud. Als opvolging van een organische evolutie ingewijd door lentes lust, ontwikkeld door de zomerse verbranding en vervolgens ingewikkeld in het stoffelijke overschot van de herfst, vindt ICE zijn genot in het uitwerken van het onderwerp zelf, minimale verfijning waar spectraliteit en doodsrituelen jubelen. De grillige winter verbuigt zijn vloeibaarheid in twee ceremoniale tijden, tussen kracht en zwakheid, waardoor zijn traagheid en schitteringen met schoonheid en alchemistische onbehagen onderstreept worden. De geometrische fijnheid van het geheel vertaalt zich zo in een opeenvolging van ‘performance acts’ waarin de vier vertolkers zich metamorfoseren in uitvoerders in staat om een bewegende scenografie van Peter Maschke in gang te zetten, maar ook in onbeschaamde amateur videasten die de opstelling van Jacques André hanteren, in dragers van de lichten van Thomas Beni en, tot slot in acteurs van de geluidscreatie van Maxime Bodson.

Pers

Pers

“[…] Een zwart-wit kwartet tegelijkertijd intrigerend en fascinerend, in ieder geval voor zover we hebben gezien tijdens een repetitie. Een opvolging van simpele acties met een accent van vreemde rituelen in parallel met dans solos die graag spelen met de draaiingen/verdraaiingen van het lichaam. Het geheel mengt schoonheid en ongemak (verplicht met Smits, zouden we geneigd zijn te zeggen). […] Niet te vergeten, de twee hele mooie solos van Erica Trivett, enige vrouw aan boord van dit bijna geestschip. Sterkte en broosheid, langzaamheid en zenuwachtigheid mengen zich vloeiend in haar lichaam, tot een puur vuile finale, bijna magnetisch onder de strelingen van 100 % Vivaldiaanse violen.”

Over ICE, OH, Zone 02, 14.02.07

“[…] Gedurende de hele voorstelling zijn de dansers zichtbaar voor het publiek. Zij zorgen zelf voor veranderingen en bewegingen in het fraaie decor. Er is veel techniek zichtbaar, zoals licht, projecties en geluid ter plekke. De veranderingen, die veelal tegelijkertijd plaatsvinden, hebben onderlinge connecties. Er is dus steeds heel veel te zien. De interactie met het decor is vrijwel evenveel aanwezig als de getoonde dansbewegingen. In tegenstelling tot de muziek van Vivaldi is in deze voorstelling ‘de winter’ vertaald zonder veel drama of grote emotionele lading. De dood in ‘Vivaldi’s Nightmare IV: Ice’ is op een afstandelijke, beeldende manier weergegeven. Een voorstelling met heel veel beelden die knap zijn uitgedacht en uitgebeeld, door de dansers én de decorelementen.”

Over ICE, Rina Sanders, cultuurpodium.nl, 08.03.07

Als de winter komt, het “ICE” […], heeft de dood in zwart-wit terrein gewonnen, met zijn fascinerende schaduwen, terwijl de meedogenloze sneeuw alles met stilte toedekt.

La Libre Belgique, Marie Baudet, 9/11/07

Dan, aan het einde van de laatste ICE sequentie, probeert de verrukkelijke Erica Trivett – in een fletsig wit jurkje – wanhopig een dans aan te houden op fragmenten van Vivaldi’s winter deel, terwijl zwartgekelde mannen haar doodsmeren met prachtige roetzwarte handenafdrukken.

The Scotsman, J. McMillan, 24/02/08

Dan ICE (winter), een grimmige langzaam stervende verschijning waarin een lichaam (de planeet?) misbruikt en vervuild wordt. De buitengewone solo van Erica Trivett is een kronkelende, draaiende – uiteindelijk tevergeefse - poging tot overleving.

The Herald - Glasgow, M. Brennan, 25/02/08

Het gaat er iets zwaarwichtiger aan toe in ... ICE (de winter). De overdadige beelden worden ingeruild voor beklemmende offerrituelen. We blijven binnen de perken van de gladde esthetiek, maar die is niet meer zo barok uitgedost. Verrotting en verval waaien de zwoelte uiteen. Een gebalsemd lichaam licht op in het donker, er klinkt een bezwering. De danseres danst haar laatste solo, tot ze besmeurd met pek en veren ter aarde besteld wordt.

De Standaard, Daniëlle de Regt, 09/11/2007

Tour

Tour

Première 22/02/2007=>24/02/2007 Théâtre de la Balsamine Bruxelles
01/03/2007 Lantaren/Venster Rotterdam (NL)
03,04/03/2007 Ludwig Forum Aachen (DE)
09/05/2007 CC Evergem Evergem
15/05/2007 Théâtre Het Vervolg/Derlontheater Maastricht (NL)
06/11/2007=>21/11/2007 Kaaitheater Bruxelles
15/12/2007 De Velinx Tongeren
08/01/2008 Stadsschouwburg Groningen Groningen (NL)
12/01/2008 CC de Meent Beersel
17,18/02/2008 Musiekteater Baltoppen Ballerup (DK)
22,23/02/2008 New Territories Glasgow (UK)
02,03/06/2008 International Dance Week Festival Zagreb (CRO)
29/08/2008 Tanzmesse Düsseldorf Düsseldorf (DE)
09/12/2008 Théâtre Varia Bruxelles
19, 20/12/2008 Théâtre de la Place Liège
23/01/2009 CC Berchem Antwerpen
31/01/2009 Les Ecuries Charleroi
07/03/2009 Kortrijkseschouburg Kortrijk
27/05/2009 Arnhemseschouwburg Arnhem (NL)

Photos
previous
dezoom next
show