Voor To the Ones I Love ensceneert de choreograaf negen dansers van Afrikaanse afkomst, of eerder, negen dansers met een uiterlijk dat naar Afrika verwijst.
Thierry Smits’ boodschap is hier niet politiek, maar voluit esthetisch. Hij zoekt ook niet naar exotisme. Het uitgangspunt is lichamen die gevormd zijn door “westerse” danstechnieken en tegelijkertijd gekneed zijn door andere tradities en dansen laten bewegen. De dansers heersen over een witte scène en worden haast letterlijk gedragen door de generositeit en de virtuositeit van de muziek van Johann Sebastian Bach. De uitdaging zit hem in het onverwachte dat voortkomt uit de confrontatie van twee zo verschillende culturele paradigma.
Bach’s muziek, in een soundscape van Maxime Bodson, draagt deze abstracte choreografie. Er is geen verhaal, de boodschap richt zich niet op het hoofd maar op de zinnen. To the Ones I Love vertelt over het lichaam in beweging, het plezier van dansen, en wil deze energie liefdevol met de toeschouwer delen.