• zoomDionysos' Last Day / Stigma
    Dionysos' Last Day / Stigma © M. F. Plissart
  • zoomDionysos' Last Day / Stigma
    Dionysos' Last Day / Stigma © M. F. Plissart
  • zoomDionysos' Last Day / Stigma
    Dionysos' Last Day / Stigma © M. F. Plissart
  • zoomDionysos' Last Day / Stigma
    Dionysos' Last Day / Stigma © M. F. Plissart
  • zoomDionysos' Last Day / Stigma
    Dionysos' Last Day / Stigma © M. F. Plissart
  • zoomDionysos' Last Day / Stigma
    Dionysos' Last Day / Stigma © M. F. Plissart
  • zoomDionysos' Last Day / Stigma
    Dionysos' Last Day / Stigma © M. F. Plissart
  • zoomDionysos' Last Day / Stigma
    Dionysos' Last Day / Stigma © M. F. Plissart
  • zoomDionysos' Last Day / Stigma
    Dionysos' Last Day / Stigma © M. F. Plissart

Dionysos' Last Day / Stigma

Synopsis

Twee choreografieën die elkaars tegenhanger zijn, en waarvan het enige evidente subject en object de dans is. De confrontatie van de choreograaf met de groep en het te voorschijn brengen van de individualiteit in de beweging vormen de basis voor twee choreografische essays waarin Thierry Smits terug op de planken staat en Johann Sebastian Bach de rol van DJ speelt.

In Dionysos’ last day (‘de laatste dag van Dionysos’) doet hij dat door de choreografische daad te choreograferen en zelf te dansen, iets wat hij, op enkele performances na, sinds zijn eerste solo La Grâce du Tombeur niet meer gedaan heeft. In de confrontatie van deze ‘zeer slechte danser’ (zoals hij zichzelf noemt) van 40 jaar met de groep jonge en schitterende dansers worden de mogelijkheden, de twijfels en impasses van het sculpteren met het lichaam onderzocht. De spanning tussen de groep en zijn ontbinding, tussen mobiliteit en verlamming zijn de twee hoofdlijnen van het choreografisch discours, waarin de hele emotionele lading vervat zit.

In Stigma (in het Frans ‘lichtgevoelig punt bij sommige eencellige wezens‘, of in het Nederlands ‘zichtbare wonden ontstaan onder invloed van psychische processen’ of nog ‘reproductie van de wondtekens van Christus bij sommige mystici’) laat de choreograaf het terrein over aan zeven dansers voor een helse gebarencarroussel, die wordt ingekleurd door de diversiteit van de karakters en de gemeenschappelijke drang om te dansen. Alle mogelijkheden worden geëxploreerd, vaak op virtuoze manier, ludiek en verrukkelijk, hoewel de lichamen ook momenten van uitputting kennen. De accumulatie van de gebarentaal creëert niettemin in zijn veelzijdigheid een coherent geheel. Johann Sebastian Bach die er na de choreografische compositie werd bijgehaald, begeleidt de dans met fragmenten uit de Kunst der Fuge, die in de voorstelling bijna als popmuziek klinken.

Pers

Pers

STIGMA:…"In tegenstelling tot de programmatische inslag van Dionysos' Last Day, is Stigma, de tweede choreografie van de avond, een puur dansant werk. Het is een soort divertissement, lichter, oppervlakkiger, maar evenwichtiger dan het voorgaande. In een nogmaals geheel wit decor van Simon Siegmann (bekend van zijn werk voor onder meer Thomas Hauert) rijgen de dansers met zichtbaar plezier danssequenties aan elkaar. Het vreugdevolle en virtuoze perpetuum mobile, op Die Kunst der Fuge van J.S. Bach, houdt pas op wanneer de dansers, bij wijze van eindbeeld, stranden in discotheekdansen. Met Bach als dj van dienst."

Clara van den Broek  De morgen 25/3/2003

"…Door de vele met lichamen en papier gebeeldhouwde figuren, is Dionysos' Last Day vol van sterke beelden ........Stigma is een moment van puur plezier om naar te kijken, met een slot vol humor en een knipoog naar het publiek . Een lust voor het oog, die het ware choreografische talent van de maker onthult."


Jean-Marie Wynants - Le Soir, 13/3/2003

"…Tegelijkertijd puur en geladen, creëert de dans die hier wordt gebracht sterke beelden, die beantwoorden aan hun flitsende indruk en, door het gebruik van grote vellen papier, doen denken aan de choreografische essentie van het ontwerp."


Marie Baudet – La Libre Belgique, 13/3/2003

"…Het eerste deel Dionysos' Last Day, introduceert ons in een wereld van twijfel en ondervraging. Vastgezette lichamen, omzwachteld of in papier omwikkeld met plakband, zeer bestudeerde lichtstreepeffecten en vervolgens overgave en uitspatting in een verleidelijke chaos, roepen het dilemma op tussen mobiliteit en stopzetting, de centrale as van het choreografische discours.
Stigma, het tweede deel van de voorstelling, behoudt het minimalistische en perfect witte van het decor van het voorafgaande deel, met, onafhankelijk erbij gehaald een zeer lichte muziek van J.S Bach. De grijze kostuums van de dansers zijn hier vervangen door zeer kleurrijke tenues terwijl de dans, vrij van elk intellectualisme, ons meevoert in een ludieke en lichtvoetige rondedans en die zelfs de meest vermoeide geesten weet wakker te schudden."

L.v.W – Le Vif express, 21/3/2003


Tour

Tour

Première 11–29/03/03

Théâtre Varia

Bruxelles (BE)

02/04/03

CC Westrand

Dilbeek (BE)

25/04/03

CC De Velinx

Tongres (BE)

16/05/03

CC de Werf

Alost (BE)

06/11/03

Stadsschouwburg

Brugge (BE)

20/11/03

CC De Spil

Roeselaere (BE)

02/12/03

Schouwburg

Tilburg (NL)

11/12/03

CC Leuven

Leuven (BE)

previous
dezoom next
show